تصویر دوریان گری!

درخواست حذف این مطلب

جوانی حدوداً سی و پنج ساله بود. لاغر و خجول و بی صدا... از آن هایی که ممکن است از دیوار صدا دربیاید ولی از آنها ص بیرون نخواهد آمد. یک سالی بود که اداره روبرویی ما نقل مکان کرده بود. ما در سالن l شکلی در زیر سقف یک سوله کار می کردیم. قسمت دراز این سالن محل کار ما بود و اداره روبرویی، آن بخش پایه l را کرده بود. پشت دیوار بود و گاهی که با ما روبرو می شد خیلی آرام و زیرلفظی سلام و علیکی می کرد. آدم بی آزاری به نظر می رسید.

وقتی خبر رسید که پست ریاست اداره ما به ایشان واگذار شده است خوشحال شدیم. مسئولین قبلی کاری کرده بودند که همه ما از رفتنشان خوشحال باشیم. حُکمش موقت بود و ما می ترسیدیم که نتواند از پس کار بربیاید و فردی از تیم قبلی بازگردد. از جان و دل یا از ترس آن چماق های پیشین طوری کار کردیم که هیچ نقصی به چشم نیاید. دوران قشنگی بود، هدفی داشتیم و با رضایت به سر کار می رفتیم. آن زمان شش یا هفت سال سابقهٔ کار داشتم و همکارانم از من بی تجربه تر.

...

سالها از آن دوره گذشته است. تصویر رئیس همچون تصویر دوریان گری، پیش چشم ما تغییر کرد. هیچکدام از ما نمی توانیم تصویر آن جوان خجول و بی آزار را در ذهن مان بازسازی کنیم یا آن را با تصویر امروزی او مطابقت دهیم. هر کدام از ما که به گذشته فکر می کند چهره اش در هم فرو می رود، حتی آنهایی که توانستند فرار کنند، به خارج از اداره، به خارج از مدیریت، به خارج از سازمان، به خارج از کشور. زیردستان فعلی آن رئیس وقتی به ما از بند رستگان می رسند چیزهایی تعریف می کنند که تعجب ما را بیشتر از پیش برمی انگیزد. جالب است که در میان برخی از این همکاران نام کفن های قبلی اندک تقدسی نیز پیدا کرده است!

...

مشکل از کجا بود؟

ماهیت قدرت!؟ شخصیت استبدا هٔ ما!؟ ساختارهای فشل سازمانی!؟ علاوه بر این سه مورد حتماً دلایل دیگری هم قابل ارائه است. به نظر می رسد فکر به ریشه های این چنین تحولاتی مفیدتر از غر زدن به زمین و آسمان است!

...

نقل است که ملانصرالدین برای تعمیر سقف خانه اش، مصالح را بار الاغ کرد و از پله ها بالا برد؛ مصالح را خالی کرد اما هر چه کرد نتوانست الاغ را از پله ها پایین بیاورد... الاغ آن قدر بالا و پایین پرید تا هم سقف اب شد و هم خودش از بین رفت.

مطمئناً اگر خودمان را به جای ملا بگذاریم هم باید بابت سقف گریه کنیم، هم بابت الاغی که کلی هزینه بابتش پرداخت شده بود و می توانست کارهای مفیدی انجام بدهد... و البته بد نیست به خاطر قصورات خودمان نیز اشکی بریزیم!

....

پ ن 1: عنوان مطلب نام اثر ماندگار اسکار وایلد است. در مورد آن کتاب می توانید اینجا را بخوانید.